ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΡΕΠΟΝΗΣ

preponis2
 

Τα πρώτα βήματά μου, τα έκανα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, όπου και γεννήθηκα.
Οι πρώτες όμως εικόνες που θυμάμαι είναι στο λιμάνι της Καβάλας.
Απ’ το μπαλκόνι μας, απένατι φαινόταν η Θάσος και ο ορίζοντας, πολύ συχνά και το Άγιο ΄Ορος.
Μεγάλωσα στο φως της θάλασσας.
Η μητέρα μου έπαιζε λίγο ακορντεόν και ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ τη μουσική (δημοτική εως και κλασσική). Σαν αποτέλεσμα βρεθήκαμε εγώ και η αδερφή μου να παίζουμε πιάνο και ο αδερφός μου βιολί. Βέβαια χωρίς να μας ρωτήσουντι όργανο θα θέλαμε, μιας και οι επιλογές εκείνα τα χρόνια ήταν περιορισμένες.
Εφηβεία, αθλητισμός και το πιάνο σε δεύτερη μοίρα. Δε μου άρεσε τότε και πολύ να μελετάω και να παίζω. Ο αθλητισμός νίκησε και μετά δυστύχως ήρθαν οι ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ.....
Στο λύκειο επιστρέψαμε στη Θεσσαλονίκη. ΄Ακουγα συνέχεια ραδιόφωνο ( τα πρώτα χρόνια του πειρατικού ραδιοφώνου...)
Στα 18 μου έγινε η πρώτη επαφή με liveμουσική, Παραρλάμα, Μύλος,....blues,rock….
Κάποια στιγμή, αποφάσισα να μάθω ενα πνευστό, και κατέληξα στο σαξόφωνο, αν και με μάγευε και η τρομπέτα....έκανα δέκα μαθήματα, πήρα τους πρώτους δίσκους με τζαζ σαξοφωνίστες. Μπήκα στον άπειρο κοσμο της...
Ρυθμοί, αυτοσχεδιασμοί, μουσική πολυχρωμία...η ατμόσφαιρα των συναυλιών, τα τύμπανα, οι ερμηνείες.....ταξίδια ( χωρίς να έχω πάει πουθενά, γνώριζα τους ήχους απο διάφορα μέρη του κόσμου, απο μουσικούς και ερμηνευτές απο άλλες χώρες).
Η Θεσσαλονίκη ηταν πάντα η Νέα Υόρκη των Βαλκανίων.
Σκάρωνα στιχάκια, μελωδίες...προσπαθούσα να τραγουδήσω...
Το σαξόφωνο με οδήγησε πίσω στο πιάνο. Μαθήματα τζαζ αρμονίας με τον Βαγγέλη Αγγελόπουλο που συμμετέχει με τις κιθάρες του στο πρώτο μου δίσκο «η νύχτα με συμφέρει».
Οτι έβρισκα στο πιάνο , το περνούσα στο πνευστό, και στην κιθάρα...
Η ρίζα( η μητέρα μου απο την ΄Ηπειρο) άρχισε και αυτή να εκδηλώνεται...αγάπη στον παραδοσιακό ήχο και έτσι έπιασα λαούτο και κλαρίνο. Δυσκολευόμουν να μάθω σκοπούς και κομμάτια...όλο έπαιζα τα δικά μου..πολλά απ’αυτά στα συρτάρια...για πολλά χρόνια...
Μετά πτυχίο, στρατό, ειδικότητα ΩΡΛ, οικογένεια, ιατρείο...πέρασαν τα χρόνια.
Εκεί απάνω ... «με βρήκε η ποίηση»...και με βρήκε έντονα...με αποκορύφωση την ποίηση του Νίκου Καρούζου. Έτσι ξεκινώ δισκογραφικά απ’το τέλος... και είδωμεν.
Τα συρτάρια «άνοιξαν»...
Υ.Γ. Η συνάντηση τον Αύγουστο του 2016 με τον θρυλικό Ψαραντώνη...ήταν σημείο καμπής....